سهم من از یک فنجان ....

                       قاب عکسهائیست  که

                        چشمانشان را به من اجاره دادند 

                       تا بهتر ببینم

                      تا زندگی کنم......

                 کجاست آن بازی های کودکی

                 در آغوش گرفتن ها

                 هم صحبتی

                 که اینک

                با خشم درون از چرخش روزگار

                می سوزاند

               تمام گل های یادگار

                   سهم من یک فنجان از .........

          تو گل می شوی

          من پروانه    

         تو قد میکشی

         من آب می روم

         بزرگ می شوی

          ترک بر می دارم

          خرد می شوم

            دهان باز می کنی

                می بلعی مرا

                ویونس می شوم من

                در دهان تاریک غم.......

                  همیشه چیزی هست

                  به اندازه رویاها

                  ای کاش در این هوای ابری

                 آرزوهایم

                 کمی هم

                 تو باران می شدی.........

        سلام پروانه

        از گل چه خبر‌

        سنبل

        شقایق

         آلاله

        بنفشه

                  شکر

                  شکفته اند

                  زمین هرچه دارد رو میکند

                              بهار آمده است .........

            چقدر تنهاست

            دلی که روزی هزاربار

             خاطره می سازد

             ای نیاز گریه

             کدام هق هق پاکت

             خاطره را خواهد شست

             تا تنهائیم را

              با دیگری قسمت کنم.....

               در سالگرد فر اغ تو

              به عکس تو

              در حبس قاب می نگرم

              یاد سرخوشی های گذشته

              مرا شرمنده می سازد

             در شب عزای تو

                 مادر

             پس

             سر فرو می دارم
                           مرگ گریز ناپذیر است........