طاقچه
پر از عکسهای توست که می خندی
و آینه دلم روشن از نگاهت
همیشه
نبودنت را چگونه باور کنم
توئی
که بودنت ، بودن مهر بود
وخانه کوچکت
پذیرای دلهای غریبه وآشنا.......
