کم کم

                  روز در شب رنگ می بازد

                  با خورشید خشمگینش

                  چه بی لک است

                  پنجره آسمان بی آفتاب

                  ومن

                  پر از اندوه می شوم

                   آه

                   دم کردن چای را

                         از یاد برده ام .......