کجاست آن بازی های کودکی
در آغوش گرفتن ها
هم صحبتی
که اینک
با خشم درون از چرخش روزگار
می سوزاند
تمام گل های یادگار
سهم من یک فنجان از .........
تو گل می شوی
من پروانه
تو قد میکشی
من آب می روم
بزرگ می شوی
ترک بر می دارم
خرد می شوم
دهان باز می کنی
می بلعی مرا
ویونس می شوم من
در دهان تاریک غم.......
